Hoe de methaanbellen van Abraham Lake ontstaan
De witte schijven die in het ijs van Abraham Lake op elkaar gestapeld liggen, zijn bevroren methaanbellen, een gas dat vrijkomt uit planten die op de bodem van het meer rotten. Ze ontstaan op veel meren, maar weinig laten ze zo duidelijk zien. Hieronder hoe ze ontstaan en waarom dit stuwmeer ze zo goed toont, plus de ene regel over aanraken.
Gas van de bodem
Dode bladeren en planten zakken naar de bodem van het meer en vergaan langzaam. Bacteriën breken ze af met weinig zuurstof, en daarbij komt methaan vrij.
Het gas verzamelt zich in kleine belletjes die naar het oppervlak stijgen. In de zomer bereiken ze de lucht en verdwijnen ze. In de winter stuiten ze onderweg op een deksel van ijs, en daar begint de show.
Laag op laag terwijl het ijs dikker wordt
Raakt een bel de onderkant van het ijs, dan spreidt hij zich uit tot een platte schijf en vriest vast. Daaronder bevriest meer water, het ijs wordt dikker, en de volgende bellen van de bodem stoppen een stukje lager.
Dat herhaalt zich de hele winter steeds opnieuw. Het resultaat is een kolom witte schijven, de een boven de ander, bevroren op verschillende diepten. Kijk je door helder ijs naar beneden, dan zie je stapels die in donker water lijken te zweven.
Hoe diep een stapel reikt, hangt af van hoe lang het gas al opstijgt en hoe dik het ijs is geworden. Vroeg in de winter zijn de kolommen kort, later kunnen ze ver het ijs in lopen.
Elke kolom markeert een plek waar steeds gas uit de bodem lekt. Sommige zijn klein en verspreid, andere vormen dichte groepen, en geen twee weken zien er precies hetzelfde uit, omdat er nieuw ijs bijkomt en sneeuw komt en gaat.
Een stuwmeer achter de Bighorn Dam
Abraham Lake is geen natuurlijk meer. Het ontstond achter de Bighorn Dam in de North Saskatchewan River, voltooid in 1972, en het is het grootste stuwmeer van Alberta, ongeveer 32 km lang.
De naam zou een eerbetoon zijn aan Silas Abraham, die tot de Stoney Nakoda behoorde en in dit dal woonde. Bij het onder water zetten van het dal verdwenen land en plantenmateriaal onder het water, en de bodem blijft elke winter gas aan het water afgeven.
Het meer ligt ten oosten van Banff National Park, met Highway 11 langs de oever. Nordegg, op ongeveer 30 minuten, is het dichtstbijzijnde dorp. De Wikipedia-pagina over het meer vertelt meer over de geschiedenis.
Waarom de wind hier telt
In de winter waaien er vaak harde winden door het dal, en die vegen de sneeuw meestal van het ijs. Kaal, helder ijs is wat de bellen zichtbaar maakt, dus de wind doet veel van het werk.
Diezelfde wind maakt het meer zwaar begaanbaar. Op kaal ijs kan hij zo hard zijn dat je omver wordt geblazen, en daarom delen de tours stijgijzers of spikes uit. Onze gids over veiligheid op het ijs behandelt de rest.
Bellen zijn bij Abraham Lake nooit gegarandeerd. Verse sneeuw kan het ijs dagenlang bedekken tot de wind het schoonveegt, en een zachte periode kan het oppervlak troebel maken.
In sommige winters bevriest het meer helemaal niet helder, en is het zicht melkachtig in plaats van glasachtig. De gids beslist op de dag waar je loopt en welke baaien de stop waard zijn. Onze seizoensgids beschrijft de gebruikelijke timing.
Waar mensen ze zoeken
Gidsen en reizigers noemen vaak Preacher's Point en Windy Point. Ook het gebied bij de Cline River wordt genoemd. De beste plek verschuift van week tot week, dus de gids kiest de stop op basis van wat het ijs doet.
Dat is een sterke reden om met een gids te gaan in plaats van te gokken. Die heeft het meer meestal kort geleden nog gezien en weet welke baaien helder zijn. Onze gids over zelf rijden weegt dat af tegen de vrijheid van je eigen auto.
Op een tour krijg je ook stijgijzers of spikes onder je schoenen voordat je van de oever stapt. Kaal ijs waar een dalwind overheen raast, geeft bijna geen grip, en daarom nemen de tours ze mee.
Zie de stapels met een gids
Vancouver Journey neemt je mee het ijs op, met gratis stijgijzers en een gids die controleert waar het veilig is, en Bow Lake en Peyto Lake op dezelfde dag. Neem lunch en warme lagen mee.
Methaan brandt, dus laat de bellen met rust
Methaan is een brandbaar gas. Wordt een bel opengesneden, dan ontsnapt het gas, en een vlam in de buurt kan opflakkeren. Boor of prik nooit een bel aan, en houd nooit een aansteker bij het ijs.
Online gaan filmpjes rond van mensen die ontsnappend gas op bevroren meren aansteken. Doe dat bij Abraham Lake niet na. De steekvlam is moeilijk te beheersen, en je staat op ijs in harde wind.
Veeg losse sneeuw weg met een hand in een handschoen als je beter wilt kijken. Kras nooit met iets van metaal over het ijs, voor je veiligheid en omdat krassen het zicht bederven voor de volgende bezoeker.
Niet uniek, maar zelden zo makkelijk te zien
Bevroren methaanbellen ontstaan op meren in veel koude streken. Wat Abraham Lake bijzonder maakt, is het heldere ijs dat de wind kaal houdt. Bovendien loopt er een snelweg langs de oever, zodat je vanuit het busje zo de bellen op loopt.
Op veel noordelijke meren zijn de bellen er wel, maar liggen ze het grootste deel van de winter onder sneeuw, of is het meer moeilijk te bereiken zonder lange tocht. Hier doen de weg en de wind het werk voor je.
Vancouver Journey vanaf ~€ 70 is de goedkoopste begeleide manier om ze te zien. Onze gids over de helderste weken gaat over timing, en de fototips helpen je de stapels vast te leggen. Voor de kosten van elke tour, zie de prijsvergelijking.